Karanlığa Sürgün

Gözlerinin mavisi dahada koyulaşmıştı. Ve bana sanki dünyadaki yegane bir sanat eseriymişim gibi bakıyordu. O an fazla yakın oturduğumuzu fark ettim. Yüzüyle aramda sadece santimler vardı,hızlı nefes alışlarını yüzümde hissedeceğim kadar yakındı. Geri çekilmek istedim ama yapamadım. Sanki bir güç,görünmeyen bir şey beni ona dahada çekiyordu. Gözleri dudaklarıma kaydı,bense hâlâ ellerim göğsünde donup duruyordum. "Çok güzelsin" diye fısıldadı. Bu fısıltısı o kadar hatta yok denecek kadar sessizdi ki nasıl duyduğuma bile şaşırdım. Ama o ufacık fısıltı benim kalbimin ritmini bozmuştu. Aaaa yapma Umut bey evladım! Bende kalp var,şeker var, tansiyon hastasıyım ben! Sen de böyle yaparsan hık diye gidiveririm maazallah! İç sesimi susturmaya çalışırken zar zor yine konuştu "Ama bir daha şarkı söylersen bu güzelliğe yazık olacak" bu beni tehditmi etti benmi yanlış anladım? Yoo bas bayaa tehdit etti! Sağol iç ses yaa cidden,çok iyi sakinleştiriyorsun!