Very Very Sad St0ry
- Reads 3
- Votes 0
- Parts 1
Complete Tue, May 26, 2015
I was only 8 and me and my family moved to cali4nia. I didnt have any frends and ang boring shempre. Walang kalaro, walang kausap. One day, habang naglalaro ako ng bike, may lumapit sken na batang lalake. Tinanong niya kng pede nya bang hiramin *** bike ko. Sabi ko ndi pwede kasi magagalet mami ko. ***** nagalet siya. Tinulak niya ako sabay takbo. Nagka peklat ako sa kanang 2hod, and never na nawala un. Since bago kami sa neighborhood na un, nagkaron kami ng house blessing and inimbita ng mam ko lhat ng neighbors nmen. Halos lahat pilipino din. Bigla kong nakita *** batang nanulak sken. Sinumbong ko sa mami ko and kinausap niya *** mami nung lalake. Nag apologize **** *** mami nun
All Rights Reserved
#2
geraldine
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
THE MOST PAINFUL REGRET
Minahal niya ako, pinahalagahan ng sobra, iningatan at inalagaan na parang isang prinsesa. . Pero lahat nang yan binaliwala ko. Lahat nang yan binasura ko, tenatake for granted ko ang kabaitan niya, at wala ni katiting akong pakialam sa kung anong mararamdan niya. Hanggang sa isang araw nagising nalang akong hinahanap hanap ko na siya, nagising nalang ako na mahal ko na pala siya. Pero huli na ang lahat, dahil pinalaya na niya ako. Iniwan na niya ako at sinisigurado niya wala nang babalikan pa. PAIN dahil iniwan niya akong hindi man lang naipagtapat sa kanya na mahal ko siya, oh crap that mahal na mahal ko na pala siya . REGRET dahil hindi ko man lang nagawang pahalagahan lahat ng ginagawa niya, ang pagmamahal niyang sinasayang ko lang ng sobra. Mahal niya ako, pero kinamuhian ko siya. Mahal ko siya pero iniwan na niya ako. Hanggang kailan ko kaya babauin ang sakit na naranasan ko dulot ng pagkawala niya? kailan kaya ang araw na mapapatawad ko na ng lubusan ang sarili ko?Complete
My Campus Queen
Ako si Francine Sky Mendoza Im 17 year's old lumaki ako sa lola't lolo ko minsan lang nadalaw ang parents ko pero palagi kaming nag aaway. Hindi naman kami ganito dati dahil kahit minsan lang sila pumunta dito okey kami yung walang away until one day nabago ang lahat nasa mall kami non pero nawalay kami ni Miles that day im just 5 years old and miles was 2 years old habang naglalakad nakaramdam ako na maiihi na ako kaya sabi ko kay miles ay wag aalis don pag balik ko wala si miles hinanap ko sya sa abot ng makakaya ko madami ng nag tatanong kung bakit ako naiiyak "baby girl bakit ka naiyak?"tanong ng isang dalagang babae "MOM,DAD MILES WAS MISSING!" sigaw ko kahit alam kong wala sa harap ko ang mommy at daddy ko And... THIS IS THE START OF MY LIFE..Complete
THAMUZ SERIES 1: He's back |COMPLETED|
WARNING: Matured content. 17 below is not suitable for this story. "I'm p-pregnant..." nauutal na wika ko sa harap ni Terizla, my boyfriend. Agad siyang napatingin sa gawi ko ng marinig Ang lahat ng sinabi ko. "W-what? No! Hindi pwede! Dad will be angry if he knew about this! We need to abort the baby!" Para akong tinakasan ng paghinga dahil sa mga narinig ko Mula sakaniya. Isang malakas na sampal Ang tumama sa maamo niyang mukha. "Paano mo nasasabi 'yan?! Anak mo din 'to, Terizla! Ang sama sama mo! Hindi ko hahayaan na mawala 'tong baby ko sa'kin dahil Lang sa Hindi siya tanggap ng gago niyang ama! huwag na huwag ka ng magpapakita pa sa'kin. At huwag ka naring umasa na ipapakilala Kita sa Bata. Maghiwalay na Tayo." Huling sinabi ko bago tuluyang umalis sa condo Niya.Complete
The Promise (Complete)
"For richer, for poorer, in sickness and health, till death do us part. Please wear this ring and promise me that you will not remove this because this is sign of my undieying love." Yan ang pangako mo sa akin ng kinasal tayo, pangako na araw-araw kong pinanghahawakan. Pero bakit kaylangan mo magbago ng malaman nating wala akong kakayahang magdalang tao. Alam kong sabik kang magkaroon ng sariling pamilya dahil lumaki kag nag-isa at tulad mo, gusto ko rin tayo magkaroon ng pamilya. Pero dahil sa akin di mo makakamit ang minimithi mong pamilya at dahil dun nag bago ka. At sa araw-araw na pagbabago mo ang pangako mo lang sa akin ang pinanghahawakan ko. Pero hanggang saan ko ito kayang panghawakan. A/N: This story is work of fiction. Any scene, characters or anything that have same to the other stories are purely coincidence. Please inform me politely. Disclaimer: I do not own the pictures I use. All images or videos are purely for imagination purposes. Credits to the following for the images that I used to my book cover from freepic Freepic diller, Senivpetro, Topntp26 Hope you can support me and my stories. Thank you.Complete
Loving Rose (Completed)
First you need to understand few so you'll know how I write this story: 1. This is a taglish story and more on tagalog cause I'm a Filipino. 2. If I have a wrong gramar or spelling please understand I'm not so good at it! Please enjoy 3 words I love you!.. Hi !Ako si Rose Jessica Santigo. Nag-aaral ako sa Southwood Academy Baguio City. Nakatira ako sa isang private apartment. My dad is a Ceo of a company knowed world wide and my mom is the owner of 9-10 star hotels in the world. Pinili ko sa Philippines kesa sa ibang bansa dahil sa Baguio talaga ang hometown ng mommy ko. Yun nga lang miss ko sila tuwing holidays or kapag meetings lang sila sa Philippines ko sila nakikita. I have an older brother, bale 2 lang kami at ako ang bunso. My kuya and I are really close since bata pa kami. He always takes care of me . He is always there kapag may nang-bubully sa aking school. Kahit uncle ko ang may ari non ay di ko sila sinusumbong dahil kaya ko naman eh. To be contined!!.. ××Credits to the owner of the picture××Complete
The Run Away Mother
I need to forget everything, isang gabing pagkakamali, pero Ang lahat Ay nagbago.. Minahal ko naman siya ng buo, yun nga ang hindi niya alam.. habang nagpapakatanga, siya sa iba, meron ding Nagpapakatanga para sa kaniya! Hindi niya ba yun alam? hindi niya ba talaga ako makita bilang Isang Babae? Bakit sa dinami ng Pede Niyang Mahalin? Yung Tao pa na yun, na sa lahat ng bagay ay Kakumpetinsiya ko, Kelan kaya ako magkakaroon ng Pag aari ko na walang ibang Aangkin. That's Why, I decided na lumayo, to run away dahil ang dinadala ko dito sa sinapupunan ko ay akin lang! pero bakit pati ang Batang ito Inaangkin pa din? How can i run? if the only place i can Be With. Is in Your Arms. anong nangyari? bakit mo ako Ginugulo pa, Hindi bat wala ka namang Paki alam? o dapat bang mas tama na ang ANAK mo lang ang iyong kinukuha? then sasabihin mo sa akin na " Can you hold my arms? So if ever you run away again Kasama mo na ako?."Complete
THE STORY OF CORRINE MENDEZ
"Ano nanaman bang pinag gagagawa mo sa buhay mo ha corrine?!wala ka ng ginawang matino sa buhay namin ng mommy mo!." singhal sakin ng walang kwenta kong ama. "May pake pa pala kayo sakin dad?." sarcastic kong sagot sakanya. "Nakakahiya sa pamilya natin mga pinag gagagawa mo!dala dala mo ang apelyido ko!wala kang kwentang anak!." "Mas wala kang kwentang ama!palibhasa puro mali ko nalang mga nakikita mo,kayo ni mommy!kelan nyo ba ako napuri ha?!." "Lumayas ka nga sa pamamahay ko!simula ngayon,tinatakwil na kita bilang anak!wala akong anak na kagaya mo!." "Well ayoko narin naman mag stay sa mala impyernong bahay na to!at ayoko narin naman sain-----." (PAK) Di parin ako nagpatinag sa dad ko habang hawak hawak ko ang namumula kong pisngi.this time,mas lalo pa akong nagalit sa daddy ko.wala syang karapatan saktan ako at pahirapan ng ganito! "get out!lumayas kana!." Padabog akong pumunta sa kwarto ko.lahat ng gamit ko dinala ko.pagbaba ko ay wala si dad sa living room kaya agad kong kinuha yung susi ng kotse nya sa lalagyan nito.mautak ako at wala talaga akong takot na gawin yun. i'm on my way na papunta sa condo ko.kaya kampante ako kanina nung pinalayas ako ng sarili kong ama dahil alam kong may pupuntahan ako. Mga 20mins.narin ng makarating ako sa condo ko.inayos ko muna yung mga gamit saka ako nag isip ng pwedeng gawin dito. "What if tawagan ko si aren?hmmm.bright idea." MY NAME IS CORRINE MENDEZ.22 years old. and this is my storyComplete
Ms. Nerd Meets Mr. Famous
FACEBOOK IS MY LIFE. That's me. I don't have any friends. Lagi akong binubully sa school. "Matalino nga panget naman!" "Ms. Nerd! Hahaha." "What is your knowledge if your face is damage!!?" Ilan lang 'yan sa mga naririnig ko kapag dumadaan ako sa corridor. Gusto kong mainis kaso naiisip ko, totoo naman lahat ng sinasabi nila eh. Anong karapatan kong magalit? Oh by the way, my name is Lorraine Jeshekhenie G. Evangelista. I am 16 years old. I am in 4th year high school. Top 1 sa klase. Pero walang friends. Kasi nga lahat ng nagiging kaibigan ko, tinutukso rin sa school. Kaya kahit naaawa na sila sakin, gusto man nilan akong tulungan pero ayaw rin naman nila mabully eh. At kahit sa bahay, my parents are busy. They always say na para sakin lahat ng ginagawa nila pero what I need is their time for me. I don't need much material things. What I need is TIME. Na hindi man lang nila maibigay sakin. Kaya sa bahay, I used to use my gadgets everyday. Also, NBSB ako. This is mah life...Complete
MY SUBSTITUTE BRIDE (COMPLETED)
"I can't wait. Naiinip na ako." Bulong sa'kin ni Ericjan habang pareho na kaming nakatayo sa harap ng altar. Napabungisngis na lamang ako dahil sa itinuran nito sa'kin. "Hindi pa nga nag sisimula si Father, pero naiinip ka na dyan." Sagot ko dito. "Of course.." Aniya at kumindat pa ito sa'kin, pag kuwa'y ginagap ng marahan ang palad ko na hawak hawak nito kanina pa. Pakiramdam ko nga din ay tumatagaktak na ang pawis ko roon dahil sa tensyong nararamdaman ko mula pa kanina. Agad naman kaming umayos sa pag kakatayo ng tumayo na si Father sa harapan namin upang simulan na ang kasal. Kagaya kanina, ganon parin ang bilis at pag tibok ng puso ko. Pakiwari ko nga'y unti na lang ay lalabas na sa dibdib ko ang puso ko. Mayamaya ay muli kong naramdaman ang masuyong pag pisil nito sa palad ko. Naramdaman nya siguro ang sunod sunod na pag papakawala ko ng malalim na buntong hininga. "Bago ko simulan ang seremonyas na ito.. Nais ko lang malaman kung may tumututol ba sa pag mamahalan at pag iisang dibdib nina Devee Oliveros at Ericjan Esparagoza? Kung meron man, mag salita na." Anang Father. Awtamatikong mas bumilis ang pag tibok ng puso ko dahil sa naging tanong ni Father.. Meron pa palang ganito pag ikinakasal? Katahimikan naman ang bumalot sa loob ng malaking simbahan kung saan dinadaos ang kasal namin. Mayamaya lamang ay biglang nag tayuan ang mga balahibo ko sa katawan, pakiramdam ko ay bigla akong binuhusan ng malamig na tubig at biglang nagising sa katotohanan, ng may biglang sumigaw. "Itigil ang kasal..." Tinig ng babae. Gulat ang lahat dahil sa pag dating ng hindi inaasahang bisita.Complete![MINE❤️ [Completed]](https://img.wattpad.com/cover/287982546-256-k731870.jpg)
MINE❤️ [Completed]
Maraming nagbago simula ng magkasakit ang kanyang papa. Nagkautang ng malaki sa banko ang kanilang pamilya. Halos lahat ng lupa at bahay na naipundar ng kanyang mga magulang ay naghalong para bula. Pero ayus lang ang mahalaga nadugtongan ang buhay ng kanyang papa. Pero pano nga ba kung isang araw magising na lang sila isang umaga na pati ang natitirang bahay at lupa na naipundar ng kanyang mga magulang ay mawawala narin at ang masaklap pa pati ang kanyang ama ay bilang na lang rin ang oras at araw na kanila itong makakasama! Kung kayo ang nasa sitwasyon ko? Bilang anak ano ang kaya ninyong gawin para sa inyong pamilya? Kaya ninyo kayang ipagpalit ang sarili ninyo kalayaan para sa buhay at kasiyahan ng inyong malapit ng mamayapang ama? Kaya ninyo kayang akuin ang mabigat na resposibilidad na kakaharapin na inyong pamilya? Pero kung ako ang tatanungin lahat kaya kung gawin kahit kapalit nito ay ang aking kalayaan. Pagdating sa aking pamilya di bale ng umiyak ako ng patago wag ko lang silang makitang luhaan. This story is based on what my imagination say's haha i hope you all like it❤️😚 godbless and always keep safe everyone❤️Complete
Minahal niya ako, pinahalagahan ng sobra, iningatan at inalagaan na parang isang prinsesa. . Pero lahat nang yan binaliwala ko. Lahat nang yan binasura ko, tenatake for granted ko ang kabaitan niya, at wala ni katiting akong pakialam sa kung anong mararamdan niya. Hanggang sa isang araw nagising nalang akong hinahanap hanap ko na siya, nagising nalang ako na mahal ko na pala siya. Pero huli na ang lahat, dahil pinalaya na niya ako. Iniwan na niya ako at sinisigurado niya wala nang babalikan pa. PAIN dahil iniwan niya akong hindi man lang naipagtapat sa kanya na mahal ko siya, oh crap that mahal na mahal ko na pala siya . REGRET dahil hindi ko man lang nagawang pahalagahan lahat ng ginagawa niya, ang pagmamahal niyang sinasayang ko lang ng sobra. Mahal niya ako, pero kinamuhian ko siya. Mahal ko siya pero iniwan na niya ako. Hanggang kailan ko kaya babauin ang sakit na naranasan ko dulot ng pagkawala niya? kailan kaya ang araw na mapapatawad ko na ng lubusan ang sarili ko?
More detailsContent Guidelines