Mnemosyne

Cisza wypełnia przestrzeń między słowami, a cienie mówią więcej niż krzyk.
Na świecie w którym nic nie jest tym czym się wydaje, każdy gest, każdy oddech i każde spojrzenie staje się częścią gry, której zasady zna i wyłącznie tylko jedna osoba.
Katerina tylko obserwuje. Nie widać jej emocji ale również nie widać jej strachu, jej oczy dostrzegają każdy szczegół które umykają innym na przykład: drobne szczególy które nie są na początku widoczne, echo kroków, cienie które poruszają się inaczej niż zwykle. Ona bada świat, ale nie chce szukać odpowiedzi - ona je tworzy. Ale Damon patrzy. Czy to z bliska czy to z daleka. Czasem przewiduje, a czasem tylko się uczy. Jest lustrem, które odbija nie to co widać, ale to co jest ukryte. Nie wie, że jego obecność sama w sobie jest częścią tej układanki, której nie można odłożyć na bok...
Nie wszystko co widzisz... Jest prawdą. Nie każdy cień pozostaje niewidoczny. A prawda... czasem krzyczy w ciszy, a czasem milczy zbyt długo że zaczynasz w nią wątpić... W pamiętniku Kateriny kryją się fragmenty świata, których nie można i nie da się opisać słowami i to dosłownie. Każde zdanie, każdy znak, każda linijka może prowadzić do rozwiązania zagadki, albo pogłębić labirynt pytań z którego nikt nie wyjdzie w całości.
Spotykają się w przestrzeni między rzeczywistością a wyobrażeniem, gdzie każde milczenie staje się testem, a każdy gest - próbą czegokolwiek. Granica między tym, kto obserwuje, a tym, kto jest obserwowany jest krucha, cienka i bardzo łatwo ją złamać. A cień może znać więcej niż światło. Czasem myślisz, że widzisz prawdę, a w rzeczywistości ona patrzy na ciebie...