Paslı Taht

Şehir uyanırken bir düzen sessizce sarsıldı. Yekta Kara Öldü.

​Boş kalan bir taht, hırsla bilenmiş kılıçlar ve pas tutmuş bir geçmiş... Şehrin karanlık sokaklarında fısıltılar yükselirken, kimse bu boşluğu kimin dolduracağını bilmiyordu. Kurallar değişti, oyun yeniden kuruldu.

​"Taht paslı olabilir ama üzerindeki kan hala taze."

~

Odanın ağır havası barut ve eski ahşap kokuyordu. Adam, kadını masanın kenarı ile kendi gövdesi arasına sıkıştırdığında, gözlerindeki o delici bakış kadının maskesinin ardına sızmaya çalışıyordu.

​"Yekta Kara artık yok." dedi adam, sesi bir tehdit gibi alçak ve boğuktu. "Ve sen... bu masanın etrafında dönen o kirli oyunların en sessiz parçasıydın. Şimdi bana bak ve yalan söyleme."

​Elinin tersini kadının boynunda yavaşça gezdirdi, parmak uçları nabzının hızını ölçer gibiydi.

​"Bu masaya oturmak mı istiyorsun, yoksa bu masayı hepimizin başına yıkmak mı? O zihninde kurduğun intikam, bu şehri yakmaya değer mi?"

​Kadın, adamın göğsüne yasladığı avuç içlerinde onun sertçe çarpan kalbini hissetti. Geri çekilmedi, aksine bir adım daha yaklaşıp aradaki mesafeyi yok etti. Dudakları adamın çenesine teğet geçerken fısıldadı:

​"O masa çoktan çürüdü. Ben sadece paslanan ayaklarını kırıyorum. Sen o masayı ayakta tutmaya çalışırken, altında kalmaktan korkmuyor musun?"

​Adamın parmakları kadının saçlarına dolandı, başını hafifçe geriye doğru zorladı. Göz göze geldiklerinde aralarındaki o tehlikeli çekim, patlamaya hazır bir bomba gibiydi.

​"Sana güvenmek, elime bir el bombası alıp pimini senin çekmene izin vermek gibi." dedi adam, nefesi kadının dudaklarına çarparak. "Söyle bana... pimi ne zaman çekeceksin?"

​Kadın gülümsedi. O zehirli, büyüleyici gülümsemesiyle...

​"Pim çoktan çekildi. Sadece patlamayı bekliyoruz."