Księga Popiołu

Świat skończył się po cichu.
Nie w ogniu.
W laboratoriach.

Pod kopułą ostatniego miasta żyje książę, który już dawno umarł.
Gdy jego matka oddała za niego życie, stracił wzrok - i wszystko, co czyniło go synem, a nie symbolem.

Od tamtej chwili jest tylko cieniem.
Milczącą twarzą nadziei.
Narzędziem w rękach ludzi, którzy już zdecydowali, że powinien zginąć.

Ojciec go nienawidzi.
Dwór się go boi.
Lud wierzy, że ich ocali.

On widzi tylko ciemność.

Po drugiej stronie kopuły, w zapomnianej enklawie, żyje dziewczyna, która nigdy nie powinna była się urodzić.

W świecie, gdzie dzieci są projektami, a błędy usuwa się bez śladu, ona przetrwała.
Nieprzystosowana. Zbyt świadoma. Zbyt inna.

On jest martwym księciem.
Ona jest żywym błędem.

Ich drogi nie miały prawa się przeciąć.

A jednak jego śmierć - zaplanowana, wygodna, polityczna - splata ich losy.

Bo ktoś buduje władzę na eksperymentach.
Bo ktoś potrzebuje, żeby książę naprawdę umarł.
Bo ktoś nie przewidział, że martwi czasem wracają.

To historia o chłopcu, który stracił światło.
I o dziewczynie, która może być jego końcem - albo jedynym, co przywróci mu oddech.

Powolne. Zakazane.
Uczucie, które w tym świecie jest bardziej niebezpieczne niż zdrada.

Pod sztucznym niebem, w cieniu intryg i tajnych laboratoriów, zaczyna pękać coś więcej niż system.

Zaczyna pękać cisza.

*** Nie zniechęcaj się długim wstępem. Aby zrozumieć świat najpierw musisz go poznać.***