ŞAH ve ŞAMATA

"Yanıyorum ama küllerimden kahkahalar doğuyor."

Yıllar yenileri değil, eskileri getiriyordu. O olgunlaştıkça geçmiş bedenini sarıyor, kuş kafesi gibi hapsediyordu. O ise bu kafeste kanatlarını çırpmayı öğrenmişti. Her kanat çırptığında beyaz tüyleri süzülüyor, kafesin parmaklıkları arasından kayboluyordu.

O ise yok olmak yerine, yeni tüyler sahiplenmişti. Gece kadar siyah, ay kadar beyazdı.

İşin ucuna kırmızı karıştığında kafesin içinde kaybolacaktı.

Yıllar önce sevdiği kızı bulma yolculuğunda, akan göz yaşları boya ile karışacaktı. O bir çocuk değildi artık. Sevdasına o kadar fazla kaptırmıştı ki kendini, sevdasına gözlerine kapattığını anlayamayacaktı.

İnsan bazen en yakınındakine kör olurdu.

Gerçek özgürlük ise kanatlarda değildi, uçmayı bilenlerdeydi.

Hayat denen oyun bunlardan ibaretti.