ARAF

"Ne demek kimse güzel olduğunu söylemedi?" Dedi yapay bir şaşkınlıkla. "O kızıl saçların var ya... o kızıl saçların bile yeter güzelliğini tarif etmeme."

İçtenlikle tebessüm etmiştim bu sefer fakat Axel yanımda kitlendiği adama bakarken yumruğunu sıkıyor ve başını esnetiyordu. "Kızıl değil, bakır." Dedi sakin bir sesle.

Şaşkınlıkla ona baktım. "Efendim?"

Gözlerini saçlarıma değdirdiğinde ise bakışları bir nebze olsun yumuşamıştı. "Saçların diyorum." Dudağının köşesi hafifçe kıvrıldı. "Kızıl değil bakır."

Çevremdeki neredeyse herkes bacaklarıma bakarken o saçlarımın rengini mi farketmişti? Hem de fark edilmeyecek kadar ince bir renkken. Göğüsümün ortasında bir çiçek bahçesi açtığında bana göre bu lilyumdu.

Ortamın romantik havasından çıkmak için gözlerimi birkaç kez kırpıştırıp kendime geldiğimde karşımda sırıtarak bizi izleyen Arman'ı gördüm. Bana kapıldığını görmek hoşuna gitmişti.

O gün bilmiyordum ama benim için yapacakları sadece başlangıçtı, o gün benim için sadece bir prens olan Axel hayatımın baş merkezi olacaktı, o gün bir kehanetin başrolü olduğumun tam olarak farkında değildim ama yanımda duran ve canımdan çok seveceğim adam aslında farkındaydı.

Bazı geceler sabah olmamak için direnirmiş.
Ve bazı isimler gökyüzüne yazıldığında hiç silinmezmiş.

"O gittikten sonra gökyüzü hiç aydınlanmadı."

*yetişkin okurlar içindir.