You Have My Heart

Akala ng mga tao siga ako.

Siguro dahil sanay ako sa pisikalan. Hindi dahil gusto ko, kundi dahil iyon ang mundong kinalakihan ko. Kaya ganoon na lang din ang tingin nila sa akin-parang taong laging handang makipagbanggaan kahit kanino.

At marahil iyon din ang dahilan kung bakit tomboy ang tingin sa akin ng karamihan.

Hindi naman sila totally takot sa akin. Pero intimidated-iyon ang mas tamang salita. Kita ko iyon sa paraan ng pag-iwas nila ng tingin, sa pagbagal ng hakbang nila kapag napapadaan ako, o sa biglang pagtahimik ng usapan kapag naroon ako.

Siguro kasi kahit papunta ka pa lang sa direksyon ko, makikita mo na agad ang naka-kunot kong noo. Yung tipong mukha na parang laging galit sa mundo kahit wala namang dahilan.

Ganito ako pinalaki ng tatay ko.

Tinuruan niya akong huwag matakot kahit kanino. Kahit gaano pa kalaki ang kaharap ko, kahit gaano pa kalakas ang kalaban.

Pero may isang bagay na paulit-ulit niyang sinasabi sa akin.

"Huwag kang mananakit ng tao nang walang dahilan."

Kaya kung lalaban man ako, siguraduhin kong may dahilan.

Sa totoo lang, hindi naman talaga ako tomboy. Hindi ako attracted sa kapwa ko babae.

Pero kung tutuusin...

Wala rin naman akong nagugustuhan kahit sino.

Siguro.

Kung si Nicole ang tatanungin, may pusong bato raw ako. Sa dami-rami na raw kasing nagpapahiwatig sa akin, ni isa wala akong binigyan ng special attention.

Kahit konti.

Para sa kanya, imposible raw iyon.

Para sa akin, normal lang.

Siguro hindi ko pa lang talaga nakikilala ang taong makakapagpagalaw ng puso ko.

O baka naman-

hindi pa siya dumarating sa buhay ko.

Pero kung alam ko lang sana noon...

na darating ang araw na may isang taong gugulo sa tahimik kong mundo.

Isang taong hindi matatakot sa galit kong mukha.

Isang taong hindi uurong kahit itulak ko siya palayo.

At isang taong-

magiging dahilan kung bakit unang beses kong mararamdaman kung paano matalo sa laban na hindi kayang resolbahin ng suntok.

Ang laban ng puso.