Obsessive love

Szpital psychiatryczny to nie miejsce leczenia.
To miejsce kontroli. Ciszy wymuszonej lekami. Spojrzeń, które obserwują nawet wtedy, gdy nikogo nie ma w pobliżu.
Tu każdy ma swoją historię - i każda z nich kończy się za zamkniętymi drzwiami.
Hyunjin jest problemem, o którym mówi się szeptem.
Pacjent, którego nazwisko zna każdy pracownik.
Agresywny. Manipulujący. Zbyt świadomy tego, co dzieje się wokół niego.
Nie próbuje uciec. On czeka.
Felix pojawia się jako nowy pracownik.
Nie wie jeszcze, że w tym miejscu empatia jest słabością, a współczucie bywa początkiem tragedii.
Zamiast dystansu wybiera rozmowę. Zamiast strachu - zainteresowanie.
Hyunjin zauważa to natychmiast.
Widzi w nim coś, czego nie widzi nikt inny: pęknięcie.
I zaczyna je pogłębiać.
To, co miało być terapią, szybko zamienia się w grę.
Spojrzenia przeciągają się zbyt długo. Słowa znaczą więcej, niż powinny.
Granice między pacjentem a pracownikiem rozpadają się, aż nie zostaje z nich nic.
Miłość w tym miejscu nie jest uczuciem.
Jest obsesją. Potrzebą. Uzależnieniem.
A kiedy Hyunjin zaczyna wierzyć, że Felix należy do niego -
szpital przestaje być więzieniem.
Bo największym zagrożeniem nie jest pacjent, który nie chce wyjść.
Najbardziej niebezpieczny jest ten, dla którego ktoś na zewnątrz staje się powodem, by przestać udawać.