KÜNYE -GAY

1990'lı yıllar.
Doğu'da bir karakol.
Üsteğmen Cihan, rütbesinin arkasında susmayı öğrenmiş bir adamdır.
Er Umut, annesinin geride bıraktığı tek sesle ayakta duran genç bir asker.
Eğitim alanında başlayan o bakış, zamanla yasak bir yakınlığa dönüşür.
Ne adını koyabilirler, ne inkâr edebilirler.
Çünkü askerlikte duygular rapor edilmez; bastırılır.
Geceleri uzar.
Nöbetler ağırlaşır.
Sınırlar yalnızca haritalarda değildir.
Ve bir gün, görev biter.
Bir asker döner.
Diğeri yalnızca ismiyle kalır.
Kalanın cebinde soğuk bir künye,
boğazında söylenmemiş bir cümle vardır.
Künye: Terhis Edilemeyenler
Bazı vedalar mezar taşı bile bulamaz.