Saklı Dosya 03:17

Babam kaybolduğunda on yedi yaşındaydım.
O gece kapı çalmadı.
Telefon çalmadı.
Sadece hayatım sustu.
Bana "kaza" dediler.
Gazeteler iki gün yazdı, sonra unuttu.
Ama ben unutmadım.
Çünkü babam gitmeden önce tek bir şey söylemişti:
"Güvendiğin herkesten şüphe et."
Atlas Koral'la tanıştığımda bu cümlenin anlamını bilmiyordum.
Şimdi biliyorum.
Atlas'ın gözleri bir mezar kadar soğuk.
Ellerinde sakladığı sırlar var.
Ve o sırların bir ucu babama çıkıyor.
Benden uzak durması gerekiyordu.
Ama o her defasında bir adım daha yaklaştı.
Beni koruduğunu söylüyor.
Ama neden her koruyuşu canımı acıtıyor?
Neden yanında güvende hissederken aynı zamanda kaçmak istiyorum?
Sonra mesajlar başladı.
"Gerçeği öğrenirsen yaşayamazsın."
"Atlas seni seçmedi. Seni kullandı."
Hangisi yalan bilmiyorum.
Ama bildiğim bir şey var:
Ben Atlas'a âşık oldukça birileri ölüyor.
Gerçeğin peşinden gitmek istedim.
Şimdi gerçeğin beni takip ettiğini hissediyorum.
Eğer bu kitabı okuyorsan, şunu bil:
Ben masum değildim.
O da değildi.
Ama bazen iki kırık insan bir araya geldiğinde ortaya aşk çıkmaz.
Felaket çıkar.
Ve ben...
Felaketi sevdim.