Ο Φάρος που δεν έσβηνε ποτέ

Το νησί αδειάζει χωρίς εξήγηση.
Τα σπίτια μένουν όπως είναι -σαν οι άνθρωποι να σηκώθηκαν και να έφυγαν ξαφνικά, μια νύχτα.
Μόνο ο φάρος συνεχίζει να φωτίζει ασταμάτητα.

Κάποιοι λένε πως το φως του υπήρχε πριν χτιστεί ο πύργος.
Και πως κάθε λίγα χρόνια χάνεται ξαφνικά ένα μικρό παιδί από το νησί.

Μόνο ένα σπίτι υπάρχει πλέον εκεί. Ένα τελευταίο, ξεχασμένο σπίτι.
Ο Λέανδρος μεγαλώνει ακούγοντας από τη γιαγιά του να μην πλησιάσει ποτέ εκεί.
Όμως μια νύχτα που η ομίχλη καλύπτει το νησί και η φουρτούνα αγριεύει τη θάλασσα, το φως αναβοσβήνει σαν να εκπέμπει σήμα κινδύνου, ενώ κανένα πλοίο δεν υπάρχει στον ορίζοντα.
Κάτι αναπνέει κάτω από το νερό.
Κάτι αναπνέει μέσα στον φάρο.
Κάτι φαίνεται να τον καλεί με το όνομά του.
Όχι φωνή, αλλά κάτι σαν ψίθυρος μακρινός.

Ανεβαίνοντας τις σκάλες του φάρου, ο Λέανδρος ανακαλύπτει πως δεν υπάρχει κανείς.
Μόνο σκιές.
Όμως, κάτι τον περιμένει.
Και το φως δεν δείχνει τον δρόμο στα πλοία -κρατά κάτι μέσα του.

Γιατί ο φάρος δεν σβήνει ποτέ.
Απλώς αλλάζει φύλακα.