Navikla || Askeri Kurgu
- Reads 303
- Votes 56
- Parts 13
MatureOngoing
Last published Thu, Jun 25, 2026
Bazı bağlar bir anda kurulmaz.
Bazıları, acıya alışa alışa büyür.
Navikla.
Birbirine alışmanın en zor hâli.
||Slowburn||
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
AHSEN
Kitapları rasgele çantama koyup çantamı sırtıma taktım. Sınıf kapısına doğru ilerlerken önümde beliren kişiyle nefesimi tutup gözlerimi kocaman açtım. Ciddiyetle yüzüme bakıyordu. Ölmem değil mi? "Korkma hemen." deyip yanımdan geçti. Tuttuğum nefesi yavaşça verdim. Başımı çevirdim güçlükle. Sıranın altından kitap alıp başını kaldırdı. Bana bakmayı sürdürdüğünde dudaklarımı araladım. Ne yapacağım ben? Kitap da yok elimde. "Benim yerimde sen de olsan korkardın bir kere. Suçlu sensin." dedim kekeleyerek. Beni anladığından emin değilim. Duraksadı. "Çok heyecan yapıyorsun konuşurken." dedi düşünceli hâlde. "İlerde zorlanırsın. Heyecanını yenmeye çalış." Gitti. Arkasından bakakaldım. Heyecan olmadan hayat sürer mi?Complete
AYRILIK SENDROMU
"Direkt söylersem kaldıramazsın diye düşünmüştüm,"diyerek sesini hafifçe yükseltti Ezgi. "Madem bu kadar hızlı olsun istiyorsun, al o zaman. Ardıç seni aldatıyor." Espiri üçe ayrılırdı: Asla komik olmayan fakat karşısındaki insanın gülüşüne gülündüğü için komik sanılan espiriler, komik olan fakat insanların zeka seviyesinin yetmediği için sadece tek kişinin güldüğü espiriler, ortada olmayan şeyleri kullanarak dalga geçmek için yapılan ve büyük kavgalara sebebiyet verebilecek espiriler. Ezgi üçüncü sınıf bir espiri yapıyordu ve eğer devam etmeye kalarsa o güzel montunu tekmeleyecektim. Söylediklerinin üzerimde olan etkisi sıfırdı. Bu yüzden sahte bir, "Ha ha,"sesi çıkardıktan sonra ciddi bir hâle büründüm. Genelde ciddi olmaya çalıştığım her ortamda kahkaha atardım fakat bu yaptığı, espiri için bile fazlaydı. "Komikmiş biraderim. Tutar bu." Başlangıç: 03.12.2017 Bitiş: 26.07.2021Complete
Kazanan Kaybeder
Kadın masadan kalkmadan önce son kez adama baktı. "Beni bir piyon olarak görüyor olabilirsin ama senin için bir şahtan fazlası olacağım. Sadece oyununun değil, hayatının da matı olacağım ve sen bana karşı şah-mat olmayı öğreneceksin Cihan Aslaner." Adam ise kadının dediklerine karşı içinden bir cevap verdi yalnızca. "Biliyorum, senin bana yapacaklarını ve benim sana yaşatacaklarımı görüyorum Süveyda Karahanlı. Biz bir yolda beraber ama birbirimize düşman olacağız, yakacak ama en çokta yanacağız biliyorum." Her oyunun bir kazananını bir kaybedeni olurdu ama bu oyunda kazanan kaybedecekti, Süveyda Karahanlı ve Cihan Aslaner beraber kazanacak lakin birbirilerine karşı kaybedeceklerdi. Aşk mı öndeydi gurur mu? Bunu yalnızca yaşadıkça öğreneceklerdi. 21.01.2026
kahverengi
Saate baktığımda ders çoktan bitmişti, Akel'e dışarı çıkacağımı söyleyip derslikten çıkmıştım. Fakültenin bahçesine çıkmadan önce kantine doğru yürüyüp bir kahve aldım ve ilerledim. O sırada hahverengi başörtülü bir öğrenci kitabını düşürmüş ama farketmemişti. Kitabı diğer elime alarak koşmaya başladım ama elimdeki kahve dökülünce durmak zorunda kalmış ve kahverengi başörtülü kızı gözden kaçırmıştım. Elimdeki kahve bardağını kenara bırakıp kitaba dikkatlice baktım. Bu Mehmet Rauf'un "EYLÜL" kitabıydı. Bu kitabı defalarca kez okumuştum, en sevdiğim eserlerden biriydi. Etrafıma tekrardan baktıktan sonra elimdeki kitapla dışarı çıktım ve bir banka oturup kitabın rastgele bir sayfasını açıp okumaya başladım. "Lâkin nasıl yaşıyorlar ya Rabbim Sevmeden, sevilmeden nasıl yaşanıyor?" Cümleyi bir kaç defa okuyup üstüne düşünmeye başlamıştım. Sayfaları çevirirken içinden kurumuş kahverengi bir sonbahar yaprağı çıkmıştı. Kurumuş kahverengi yaprağı biraz inceleyip tekrardan aynı yerine koyup kitabın kapağını kapattım. Acaba o kahverengi başörtülü kız bu kitabı okuduğunda neler hissetmiş ve düşünmüştü? Bunları sormam için önce onu bulmam gerekiyordu ama nasıl? Üniversitenin binasında gözlerimi gezdirip gülümseyerek başımı sağa sola salladım. Sanırım bu biraz zor olacaktı. . .Complete
KAYIP İTALYAN'IM |TEXTİNG
Arkadaşından ilaç formüllerini almak için arkadaşına yazdığını zanneden eczacılık öğrencisi Deva Alyazı, aslında yanlış numarayı almış ve İtalyan mafyasına yazmıştır. *** Siz: Rahatsız ettiğim için özür dilerim. Çünkü konuşabileceğim kimsem yok. Belki umurumda değil diye düşünüyorsun, napayım diye dalga geçiyorsun ama, Cidden buna ihtiyacım var. Dilooşş: Beni ilgilendirmez. Dilooşş: İşim gücüm var. Dilooşş: Senin gibi ergen kızların sevgilisinden ayrılık hikâyelerini dinleyecek kadar müsait değilim.
KUSURSUZ UYUM | TEXTING
Yetenekli bir balerin olan Alev, en yakın arkadaşı Metehan'ın ona bahsettiği komutan arkadaşı Timur'dan etkilenip ona zorla ulaşmaya çalışırsa en fazla neler olabilir ki? 𓂃 Timur: Uslu duracak birine benzemiyorsun. Ayrıca askerlerle ilgili fantezilerini tatmin edecek kişi ben değilim. Git yaşıtın birini bul, eğlen. Alev: Yaşıtlarımla eğlenemiyorum işte. Onlar çok boş ve çocuksu. Bana sizin gibi ne istediğini bilen biri lazım. Hem fantezi falan demeyin. Ben sadece size itaat etmek nasıl bir his olurdu, onu merak ediyorum. Çok mu şey istiyorum? Timur: Bak Alev miydin neydin, burası senin sahnen değil. Burası gerçek dünya ve benim dünyamda senin gibilere yer yok. Şimdi bu numarayı da engelliyorum. Eğer bir kez daha karşıma çıkarsan sonuçlarına katlanırsın. Alev: Yine o tehditkâr tavırlar. Engelleyin bakalım, Timur Bey. Her engelin arkasında daha çok merak ediyorum seni. Elbet bir yerde açık vereceksin. O zaman o sert kayanın nasıl ufalandığını izleyeceğim. 𓂃 +18 öğeler içerir! Tüm sorumluluk okuyucuya aittir! @lalizar
Ay Işığı
Ben kendi öz annem ve babam tarafından teröristlere satılan o kızım. Aslı Diana Çelik. Satıldığımdan birkaç gün sonra birileri benim yok olduğumu haber verip ülkelerden yardım istemişler. Fakat hiçbiri yardım etmemiş. Taa ki Türkiye Cumhuriyetine kadar. Türk Silahlı Kuvvetleri beni kurtarmıştı. Kurtarıcım ise Ay Işığı timi. Ay Işığı timinin komutanı ise Barış Ali Tünemez. Hayatımızda başlangıclar olabilirdi. Benimki hep kötü olmuştu. Fakat bu iyiye benziyordu. Benim hikayemi okumaya ne dersiniz¿? *Asker kurgusudur.*
Tanıdık Bir Yabancı |texting|
"Merhaba" Sıradan bir kelime... ama Yonca için her şeyin başlangıcıydı. Gece yarısı gelen bu mesaj, bir yabancının can sıkıntısı mıydı, yoksa kaderin garip bir oyunu mu Karan'ın attığı "merhaba" mesajıyla Yonca'nın hayatına dahil olmuştu. Başta sadece bir yabancıyla yapılan, can sıkıntısından çıkan bir sohbetti. Ama kelimeler ilerledikçe Yonca'nın kalbi hızlandı. Karan, motorunun gürültüsü kadar karmaşık bir adamdı. Ne tam olarak yakındı ne de tamamen uzak. Yonca mesafelerini korumaya çalıştı. Karan ise asla tahmin edemeyeceği bir şekilde hayatına sızdı. Peki bu bağ gerçekten var mıydı? Yoksa Yonca, bir yabancının gelişi güzel attığı mesajlarda kaybolmuş muydu? NOT: Kitapta geçen Kişi, Kurum, ve Olaylar tamamen hayal ürünüdür.
Kitapları rasgele çantama koyup çantamı sırtıma taktım. Sınıf kapısına doğru ilerlerken önümde beliren kişiyle nefesimi tutup gözlerimi kocaman açtım. Ciddiyetle yüzüme bakıyordu. Ölmem değil mi? "Korkma hemen." deyip yanımdan geçti. Tuttuğum nefesi yavaşça verdim. Başımı çevirdim güçlükle. Sıranın altından kitap alıp başını kaldırdı. Bana bakmayı sürdürdüğünde dudaklarımı araladım. Ne yapacağım ben? Kitap da yok elimde. "Benim yerimde sen de olsan korkardın bir kere. Suçlu sensin." dedim kekeleyerek. Beni anladığından emin değilim. Duraksadı. "Çok heyecan yapıyorsun konuşurken." dedi düşünceli hâlde. "İlerde zorlanırsın. Heyecanını yenmeye çalış." Gitti. Arkasından bakakaldım. Heyecan olmadan hayat sürer mi?
More detailsContent Guidelines