ARHAN

Kralın kızı olmak sizi bir prenseste yapabilirdi bir kölede. Belki iyi bir asker, ya da bir kurban. Bir katilde yapabilirdi ya da bir masum...

Ama benim babam Yekta Kurt'tu. Ben hepsi olmak zorundaydım. Ben küçücük bir kızken bile her şey olmak zorundaydım. Bu yüzdendir ki babamın kanla taktığı bu taç en çok benim hakkımdı. Çünkü ben yeterince bedel ödemiştim. Ve ödemeye de hazırdım. Doğduğum andan beri başına geçmek için yetiştirildiğim bu yeraltı krallığını bırakmaya niyetim yoktu. İstediğimi alana kadar yolda yapacağım her şey mübahtı.

Gerekirse ölür gerekirse öldürürdüm. Kendimi çocukluğumdan beri bunlara programlamışken evlemem gerektiğini düşünmemiştim. Yabancı bir adamla hayatımı birleştirmek ödemeye hazır olduğum bedeller arasında değildi.

Oyunu kuran onlardı. Kaderime karar vermiş ve bana da en son söylemeye lütfetmişlerdi. Ama unuttukları bir şey vardı ben ne bir piyondum ne de bir vezir. Ne bir kaleydim ne de bir at. Ben oyunun ta kendisiydim.