Papierowy Ludzik

Papierowi ludzie maszerują ulicami. Ich papierowe twarze, marszczą się pod wpływem emocji. Anemiczne ciała wycięte z dziecięcej malowanki drgają targane impulsami. Bezduszni, odczłowieczeni i nadzy w swojej prostocie. Szara masa, idąca obcymi drogami, żyjąca cudzymi życiami. Siedzę otoczona ich płaskimi jestestwami, czekając aż najgorsze koszmary w końcu mnie dopadną. Są jak cień którego nie można się pozbyć jak kundel, który raz nakarmiony nigdy nie odejdzie. Bo gdy myślałam, że doczesne życie pozostawiłam za sobą ono wciąż wraca i mnie dręczy. Kaleczy i niszczy wszystko to co ze mnie zostało. Jestem jak Prometeusz, który przykuty do skał Kaukazu cierpiał męki gdy orzeł, dzień w dzień wyjadał mu wątrobę,

I jego obietnica, która wciąż dudni mi w głowie za każdym razem gdy zamykam powieki.

- Zniszczę cię, żywą czy martwą. Choćbym miał twoje prochy uformować w ciało i tchnąć na powrót w nie życie. - mówiąc to umiera, a z nim umiera moja dusza pozostawiając po sobie pustkę.