𝖆𝖓𝖌 𝖒𝖊𝖓𝖘𝖆𝖍𝖊𝖗𝖔

Isang buwang magiging tulay si Eliseo (hindi niya tunay na pangalan) kapalit ng yamang pantustos sa kanyang kolehiyo. Siya ang magiging tagahatid ng mga sulat sa pagitan ng isang lider ng kilusan at ng isang paring seglar at maestro sa paaralan.

Ang paksa ng kanilang usapan? Hindi siya sigurado at hindi niya balak na alamin pa iyon. Ang tanging layunin niya ay maisakatuparan ang misyon sa kabila ng mahalagang kondisyon: ang pumasok bilang estudyante sa paaralang eksklusibo lamang para sa mga kalalakihan nang walang nakakaalam sa kanyang ginagawa.

Kung tutuusin, magaan pa para kay Eliseo ang gagawin.

Kaya nang alukin siya ng isa pang misyon ay tinanggap niya agad. Isang gabi lang naman siyang magiging tagapaglibang ng mga bisita sa gaganaping piging sa bahay na bato.

Ngunit, ang akalang magiging payapa ang gabi ay biglang naglaho nang masilayan niya sa gilid ng sala real ang kaklaseng nakatingin sa kanyang direksyon.

At hindi lang basta kaklase. Siya rin ang kasama sa kwarto ni Eliseo.

Si Isagani o mas kilala bilang Gani.

Nakasuot ito ng barong tagalog, itim na pantalon, at sapatos na gawa sa katad. Kumpara naman sa suot ni Eliseo na traje de mestiza, peluka, at may pamaypay pa.

-

"Maaari ba kitang isayaw, binibini?"

"Punye-" Napatigil si Eliseo nang may dumaan sa kanilang gilid. Nang sigurong wala ng makakarinig ay ibinalik niya ang masamang tingin sa isa. "Ngayon pa talaga? Sa sitwasyon natin ngayon? Kanina lang, tinawag mo akong bayaran. Tapos ngayon, yayayain mo ako-"

Bahagyang lumapit si Isagani sa tainga ni Eliseo. "Nakatingin siya."

Kumunot ang noo ni Eliseo at napaayos ng tindig. "Sino?"

"Siya."

Napalitan ng takot ang tapang sa mata ng tinawag na binibini. "Ang lalaking naka...?"

Pasimpleng tumango si Isagani, hindi bumibitaw sa mga mata ng naka-bihis dalaga. Hindi niya intensyon ang magpaalala ng takot sa kanya. Kaya naman, dahan-dahan niyang hinila ang kamay ni Eliseo katuloy ng mahina niyang pagsambit, "Kaya sa akin lang ang tingin."