Krew i Karaty

To miała być tylko prowokacja.
Jedno spojrzenie. Jedno słowo za dużo.
Gra, w której chodziło o to, kto pierwszy odpuści.
Vivienne Blake zawsze wygrywała - dzięki kontroli, rozsądkowi i zasadom.
Nick Wilde nie gra według żadnych z nich.
Między nimi od początku jest walka.
O przewagę. O granice. O to, kto pierwszy pęknie.
Ale to, co zaczyna się od irytacji i czystej prowokacji, szybko zmienia się w coś znacznie bardziej niebezpiecznego.
Bo to, co przyciąga, jest zbyt intensywne, żeby je zignorować.
I właśnie dlatego żadne z nich nie odchodzi.
Bo czasami najbardziej uzależnia nie druga osoba -
tylko to, że ktoś w końcu potrafi dotknąć dokładnie tam, gdzie boli najbardziej.

Sama wejdę do tej otchłani, Wilde. Ale pociągnę cię tam za sobą.