Granicznica

Po latach spędzonych w Warszawie wraca do swojej rodzinnej wioski. Miejsce, którego nigdy nie chciała oglądać ponownie. Przyjazd, który miał być tylko krótkim pożegnaniem, szybko zmienia się w coś znacznie mroczniejszego.

Las, w którym dorastała, nie jest już zwykłym lasem.
Nocą coś rozświetla jego głębię.
W powietrzu unosi się dziwne napięcie, jakby świat trzymał oddech.

Duchy przodków wychodzą z cienia.
Zmory budzą się w domach.
A byty bez imienia zaczynają szukać drogi do naszego świata.

Ludzie we wsi unikają rozmów.
Drzewa szumią inaczej.
A pewne miejsca - te, o których dzieciom mówiono, by nie zbliżały się do nich - zdają się ją przyciągać, jakby ją pamiętały.

Wkrótce zauważa, że jej powrót nie jest przypadkiem.
Ktoś, lub coś, czekało właśnie na tę chwilę.
Świat wokół zaczyna zmieniać się w sposób, którego nie da się wytłumaczyć codziennością.

Jedyną osobą, która nie odwraca wzroku, jest młody leśnik. Milczący, uważny, jakby znał las lepiej, niż powinien. Zbyt wiele widzi. Zbyt szybko rozpoznaje znaki, których ona dopiero się uczy. A jednak sam również coś ukrywa.

Im bliżej przesilenia, tym bardziej oczywiste staje się, że granica między tym, co znane, a tym, co zapomniane, staje się cienka jak mgła o świcie.
A to, co przez lata pozostawało uśpione, zaczyna się budzić.

Jej powrót uruchamia coś, czego nikt już nie cofnie.
Coś zakorzenionego w ziemi, w krwi, w starych szeptach i w lasach, które nie zapominają.

Teraz musi zdecydować, czy odwrócić się i uciec -
czy wejść głębiej w tajemnicę, która czekała na nią od dawna.