Yar değil yara

Bazı insanlar hayatımıza iz bırakmaz.
Yara bırakır.
Nalan, sevmenin sabretmek olduğunu öğrendi.
Rüzgar ise kaybetmenin ne demek olduğunu çok geç anladı.
Birbirlerine dokundukları ilk gün,
bir gün birbirlerine yabancı olacaklarını bilmiyorlardı.
Söylenmeyen sözler,
yarım kalan cümleler,
gurura yenilen bir aşk...
Rüzgar'ın pişmanlığı artık bir özür değildi.
Nalan'ın gözyaşları artık bir sitem değildi.
Çünkü bazı kırılmalar tamir edilmez,
sadece kabuk tutar gibi yapar.
Ve en acısı şuydu:
Bir zamanlar "yuva" dediğin kalp,
bir gün sığamadığın bir enkaza dönüşür.
Bu bir ayrılık hikâyesi değil.
Bu, geçmeyen bir yaranın
insanı nasıl susturduğunun hikâyesi.
Çünkü bazı yaralar kanamaz...
Ama her gün biraz daha öldürür.