Mercyless / Chaelisa

Gecenin zifiri karanlığı, sarayın soğuk mermerlerine ağır bir sis gibi çökmüştü.

Lisa, uykusunun en derin yerinde, zihninin labirentlerinde süzülen o dehşet
verici rüyaya hapsolmuştu.

Rüyasında sarayın uçsuz bucaksız bahçesi, ay ışığı altında soluk bir gümüşe boyanmıştı.

Yerlerde, taze çimenlerin üzerinde elleri kanlar içinde yatan bir kadın vardı. Kadının yüzü bir sis perdesinin ardındaydı ama yanı başında diz çökmüş, hıçkırıklara boğulan bir başka figür duruyordu. Yüzü görülmeyen bu gölge, elleri titreyerek elindeki gümüş hançeri sıkıyordu.

Garip olan ise ağlama seslerine karışan o tüyler ürpertici melodiydi: Yerde yatan kadın, boğazına dayanan ölüme inat, katiline gülümsüyordu. Ve kan kusar gibi dudaklarından fısıltı halinde bir isim duyuluyordu.

Bu, bir kabullenişten ziyade, celladıyla alay eden bir ruhun son çırpınışıydı.

Katil, hıçkırıklar içinde gümüş hançeri kadının boğazına indirdiğinde, geceyi yırtan tek bir çığlık duyuldu.

Lisa, o çığlığın yankısıyla yatağında sıçrayarak uyandı. Göğsü hızla inip kalkıyor, alnından süzülen soğuk terler yastığına damlıyordu.

Titreyen eliyle komodinin üzerindeki gümüş sürahiye uzandı. Boğazındaki kuruluğu gidermek için bir bardak su içti ama içindeki o amansız huzursuzluk dinmiyordu.

Zihninde bir gerçek çaktı: Bu bir rüya değil, ruhuna vuran bir uyarı, bir kehanetti.