Kapıyı çaldığım günü hatırlamıyorum.
İçeri girdiğimde karanlıktı, ama zamanla odalar ışıkla doldu.
Ev büyüdü, değişti, kırıldı, sevdi. Ben izledim.
Bir gün anladım:
Kendimi ev sanmıştım.
Oysa ben sadece o evde kalan bir misafirdim.
Bu, bir bedende kalmanın, hatırlamanın ve sessizce çıkmanın hikâyesi.
All Rights Reserved