Yas'a Yeminli Topraklar

Beni bir kadının katili bildiler.
Konuşmadım.
Ne inkâr ettim, ne doğruladım.
O suskunluk boynuma vurulan bir düğümdü.
Kimi nefretle baktı, kimi korkuyla.
Ama en çok o..
Gözlerinde adını bilmediğim ama yüreğimin tanıdığı bir şey taşıyan o kadın.
Ben korumaya değil, unutturmaya geldi sandım.
Oysa bilmedi; bende korumak, gölge olmaktı.
Bilmedi; ben korudukça yandım.
Hale..
Kelimeleriyle her gün kalbimi paramparça eden kadın.Bilmeden, içimi delik deşik eden bakışlarıyla, sevmeyi bilmeden en çok yakan.
Onu ilk gördüğümde içinde bir kıvılcım vardı.Zamanla büyüdü.
Yangın oldu.
Ve ben, yangınına düştüm, söylemeden.
Çünkü bazı sevdalar dilde değil, yürekte gizlenir.
Benimkisi susarak sevmekti..Onu korudukça, kendime küsmekti.
Bir ismi anmadım bu hikâyede.
Ama o suskunlukta koca bir mezar saklıydı.
Şimâl..
Adı herkesin dilinde yas, bense onu içime gömdüm.Çünkü bazı ölümler sadece toprağa değil, insana gömülür.
Ben, o mezarın üstüne her gün bir kelime koydum.Ve susarak yaşadım.
Sustuğum her şey bıçak gibi geri döndü.Beni sustuklarım öldürmedi.Ama her sustuğum kelime, beni biraz daha yalnız bıraktı.Herkes benden kaçtı.Bense kendime dönmeye mecburdum.Çünkü bazen insan, kendine en büyük cehennem olur.
Ben Agir'im.
Adım gibi ateş, elim gibi kor.
Kimine göre bir katil,
Kendime göre bir cehennem.
Bu, bir aşk hikâyesi değil.
Bu, susanların, susturulanların, unutturulmaya çalışılanların hikâyesi.
Yasın sesi, sevdanın bedeli var bu satırlarda.
Adını anmadığım bir geçmiş,Göz göze gelmeye cesaret edilemeyen bir gerçek.
Ve hesabı kapanmamış bir ölüm var.
Bu toprakta susturulan her çığlığın hesabı var.
Ve ben,Her hesabı tek tek soracağım.
Toprakla sustuğum günler bitti.Şimdi her adımım bir bedel,Her nefesim bir hesap.Kim ne ettiyse,
Bu toprak onu unutmaz.
Ben hiç unutmam..