Szept Cienia i Krwi

W mieście, gdzie dzwony biją częściej za zmarłych niż za żywych, a mgła nigdy naprawdę nie znika, ludzie nauczyli się nie zadawać pytań.

Valdareth gnije powoli.

Na ulicach obrzeży kapłani palą kadzidła, mieszkańcy zamykają okna przed zmrokiem, a Czarna Gwardia coraz częściej pojawia się tam, gdzie znajdują kolejne ciała. Mówi się o chorobie. O skażonej krwi. O dźwiękach dochodzących nocami z kanałów pod miastem.

Meave od lat próbuje żyć z dala od tego wszystkiego. Na obrzeżach leczy ludzi ziołami i prostą medycyną, ukrywając dar, którego boi się bardziej niż sami mieszkańcy Valdareth. Magii używa tylko wtedy, gdy śmierć stoi już przy łóżku pacjenta.

Ale pewnej nocy do jej domu trafia ciężko ranny mężczyzna. Jego rana nie przypomina niczego, co widziała wcześniej. A kiedy Meave sięga po swoją moc, czuje pod jego skórą coś, czego nie potrafi nazwać.

Od tego momentu miasto zaczyna się zmieniać.

Ludzie milkną na jej widok. Dzwony biją coraz częściej. W kanałach pod Valdareth coś się porusza. A Czarna Gwardia zaczyna interesować się sprawami, które od dawna powinny pozostać pogrzebane.

Bo w Valdareth największym zagrożeniem nie są potwory.

Tylko to, co potrafi ukryć ludzka krew.