NİZAMIN RUHU

"Nizam'a bir kez girdiysen, bir daha çıkamazsın."

Sene 2083.

Büyük Savaş'ın ardından tüm topraklar yıkıldı, yaşam yok oldu.

Ya da öyle zannedildi.

Hayatta kalanlar Anadolu'yu Kafkasya'ya bağlayan bir ülke kurdu; AETERNA.

Aeterna'nın kalbi, yüce dağın üzerinde; iradenin çelikle dövüldüğü, duygunun bir zayıflık, her fısıltının bir ihanet sayıldığı o buzdan kale Nizam Akademisi.

Firdevs Soykan omuzlarında görünmeyen tonlarca acı, ruhunda ise kendi fırtınasıyla Nizam'ın duvarlarını sarsacak yasaklı dokunuş.

Aras Demir Adalı, Efsane Adalı, Eğitmen Adalı...

Biri diz çökmeyi reddeden bir mahkum, diğeri ise kendini tamamen kaybeden bir yıkım.

Nizam'da yankılanan her nefes, bir günahın ayak sesidir.

İhanetle sadakat arasındaki o ince çizgi aşılırsa? Bir yanda verilmiş sözlerin ağırlığı, diğer yanda birbirine karışan solukların yakıcılığı.

Kurtuluşun bedeli bu kadar ağırsa, kim masum kalabilir?

"Senin cezan benim, benim kefaretim ise senin gözlerin."