Życie to walka

Zanim skończyłam 5 lat zostałam w połowie śrotą, bo moja mama została zabita. Po tym co się stało ojciec przestał być taki jak wcześniej, stał się zimny, ostry i bezduszny. Zanim jeszcze poznał mamę stworzył niejakie imperium obalał wszelkie władzę i sobie wszystkich podporządkowywał, ale kiedy ją poznał zmienił się dla niej, po stety po jej śmierci znowu powrócił do dawnego postępowania. Zrobił ze mnie maszynę do zabijania. Trenował mnie dniami i nocami, nie było opcji żebym mu się przeciwstawiła. Mimo tego, że zamienił moje życie w piekło nie potrafiłam go nienawidzić, ale też nie potrafiłam go kochać. Mój ojciec nuczył mnie jednego, że życie to nieustanna walka i musisz być gotowy na wszystko
Patrzyłam jak dzisiaj umiera, jak wydaje ostatnie tchnienie, nie mogłam nic zrobić. Jego ciałko bezwładnie leżało przybite słupem do ziemi. Nie byłam smutna, nie byłam szczęśliwa, nie odczuwałam żadnego uczucia, tylko taki jakby spokój. Jednak to nie koniec, muszę skoczyć, to co zaczoł mój ojciec