Zbyt blisko, żeby uciec

Ona nie chce być ratowana.
On nie potrafi przestać próbować.

Od początku działają sobie na nerwy. Za ostre słowa, za spojrzenia trwające sekundę za długo, za obecność, która irytuje bardziej, niż powinna. Ona ma swoje mury i powody, żeby nikogo do siebie nie dopuszczać. On - zbyt dużo dumy, żeby odpuścić.

Wszystko zmienia się w chwili, kiedy w akcie desperacji mówi mu prawdę:
„Mam po prostu problemy."

Nie dramatyczne wyznanie. Nie romantyczny moment. Tylko zmęczenie. I szczerość, która boli bardziej niż wszystkie ich kłótnie.

Od tamtej pory nic nie jest już takie samo. Granica między niechęcią a czymś znacznie bardziej niebezpiecznym zaczyna się zacierać. Bo czasem najtrudniej zakochać się nie w kimś idealnym - tylko w kimś, kto widzi twoje pęknięcia i nie odchodzi.

To historia o lęku, który nie znika od jednego pocałunku.
O depresji, która nie jest „gorszym dniem".
I o uczuciu, które pojawia się dokładnie tam, gdzie miało go nigdy nie być.