Siyah Ay:Blackwell

Kapıyı açtığımda, odanın içindeki karanlık bile onun aurasının yanında aydınlık kalıyordu. Sırtı bana dönüktü. O tanıdık, tehlikeli amber ve deri kokusu odayı sarmıştı. Adımlarım sertti ama onun varlığı beni görünmez bir iple kendine çekiyordu.
​"Bunu neden yapıyorsun, Cyrus?" Sesim beklediğimden daha titrek çıktı. "Neden herkesi, en başta da beni, o buzdan duvarlarının arkasında tutuyorsun?"
​Cyrus, kadehini yavaşça dudaklarına götürdü. Sonra döndü. Gözleri, şehrin ışıklarını yansıtsa da, içinde sadece uçsuz bucaksız bir uçurum barındırıyordu. O 19 yıl... onu sadece büyütmemiş, onu parçalamış ve tekrar bir araya getirmişti, ama bu sefer her parçası kırıktı.
​"Çünkü Stella," dedi, sesi yağmurun sesini bastıran bir hırıltıyla. "Duvarları ben örmedim. Ben sadece o duvarların içindeki canavarı besledim. Sen... sen o duvarların dışında, güneşin altında duruyorsun. Benim dünyamda güneş açmaz."
​"Ben güneş istemiyorum, Cyrus! Ben seni istiyorum!"
​Bana doğru bir adım attı. O an, havada süzülen toz zerrecikleri bile dondu sanki. "Neyi istediğini bilmiyorsun. Sen, o eski çocuğu arıyorsun. O çocuk, bu şehirden giderken öldü, Stella. O çocuk, o veda gününde, senin için dilediği her dilekle birlikte toprağa gömüldü."
​"Yalan söylüyorsun! Gözlerinde hala o çocuk var, onu görüyorum."
​Cyrus bana öyle bir baktı ki, ruhumun en derinlerine kadar titrediğimi hissettim. O bakışta aşk, nefret, koruma içgüdüsü ve derin bir acı aynı anda vardı.
​"Gördüğün şey," dedi, sesi uçurumun dibinden geliyormuş gibi yankılandı, "Gördüğün şey, sadece cehennemimin sana aşık olan tek parçası."
​Sustu. Aramızdaki o son mesafe, sanki yüzyıllar kadar uzaktı. Ve o mesafe, sadece bir nefes kadar yakındı.