gölge oyunu

Kulağımdaki minik cihazdan gelen cızırtılı ses beynimin içinde yankılanıyordu: "Gece, hemen oradan çık! Seni fark ettiler, deşifre oluyorsun!"
Dişlerimi sıktım. Yüzümdeki o titrek, korkmuş kız ifadesini bozmadan derin bir nefes aldım. Geri çekilmek benim lügatimde yoktu. Hele de aylardır peşinde olduğum hedefe, o zehirli yılanın başını ezmeye bu kadar yaklaşmışken...
Karşımdaki devasa deri koltukta oturan adam, yeraltı dünyasının en acımasız ismiydi: Karan Karahan. Ve liderliğini yaptığı o meşhur çete, Kuzgunlar, bu şehrin karanlık sokaklarındaki her gölgenin tek sahibiydi.
Karan, elindeki kristal viski bardağını masaya yavaşça bıraktı. Kapkaranlık gözleri bir avcı gibi üzerimde geziniyordu. Ayağa kalktı. Ağır adımlarla bana doğru yaklaşırken odadaki oksijenin yavaş yavaş çekildiğini hissettim. Ceketimin altındaki silaha uzanmamak için parmaklarımı avuç içime bastırıyordum.Tam önümde durduğunda, aramızda sadece birkaç santim kalmıştı. Büyük, sıcak eli çenemi kavrayıp başımı hafifçe yukarı kaldırdı. Gözlerini gözlerime kilitlediğinde, bakışlarındaki o tehlikeli parıltı tüm bedenimi ürpertti.
"Demek adın Masal..." dedi. Sesi, odayı dolduran ölümcül bir fısıltı gibiydi. Dudaklarının kenarında alaycı, bir o kadar da kusursuz bir kıvrım oluştu. "Ama Kuzgunlar'ın inine kendi ayaklarıyla girecek kadar cesur bir kızın hikayesi, bir masal olamayacak kadar karanlıktır."
Kalbim göğüs kafesimi parçalayacakmış gibi atıyordu ama gözlerimi ondan kaçırmadım. Zayıflık gösterirsem, beni o an parçalardı.
"Ben sadece iş arayan sıradan biriyim," dedim sesimi bilerek biraz titreterek.
Karan hafifçe eğildi, nefesi dudaklarıma çarparken gülümsedi. "Göreceğiz, küçük kız. Bakalım o masum yüzünün ardında hangi şeytanlar saklanıyor?"Bu oyunu o başlatmış olabilirdi ama bu hikayenin sonunu ben yazacaktım. O sadece henüz bun