SARMAŞIK

Tenimde izini bırakmak istercesine parmak uçları varla yok arası bir hissiyatla ensemde gezindi. Saçımı çileden çıkaracak yavaşlıkta kavradığı sırada derince iç çekti. Unutmak istiyordu kaçışımı, hayatının ilkini yapmak için kendisiyle büyük bir savaşa girmişti. Onun kurallarında ihanet eden hiçbir zaman affedilmezdi. Bir yandan da bensiz gözüne uyku bile girmezken affetmemesi olanaksız geliyordu. Bu yüzdendi zaten beklediğim sonucun hem şaşırtıcı hem de beklenen olması.

O bensiz yapamaz, keşke yapabilse ama bunu aklıma kazıya kazıya sokmuştu.

Burnunu saçlarıma gömüp beni koklaması içime korku tohumlarını iyice yetleştirdi. Diğer eli canımı acıtmayacak şekilde belimi kavramış olsa da kaçışımın mümkün olmayacağını kanıtlamak istercesine sahipleniciydi. Boğazım düğümlendi, tekrar tiksindim bende bıraktığı bu histen.

Saçlarımı omzuma bıraktığında istediği alanı kendisine açmıştı. Daha nefesinin verdiği o rahatsızlığa alışamadan dudaklarını ensem ve boynum arasına sürttü. Öpmedi, sadece dinlenmek isteyerek sakince soluklandı.

Rahatsızca kıpırdansam da bana aldanmadan belimdeki elini sıkılaştırdı.

Ellerini bedenimde koparıp atmak istesem de dokunmadım. "Çek elini."

Güldüğünü duymuştum ama bu keyifli bir tınıdan bir hayli uzaktı. Ona dokunmak istemediğimi anlamıştı ki anlamaması imkansızdı. Ne bekliyordu? Tüm yaptıklarına rağmen her şeyi unutup kucağına atlamamı mı?

ASLA!

"Çeksene." dedi yoğun istekle. Bunun için bile olsa ona dokunmama razı gibiydi. "Çek hadi. Bir gülüşüne her şeyi silip atabilecek adama dikenlerini batırmaktan hiç çekinme."

Yasemin Önal & Onur Altan Ersoy

Tüm haklar saklıdır.