#ROFİA // obx

Rafe ile, ormanın derinliklerindeki çalılıkların içinde sessizce saklanıyorduk. Uzaktan birilerinin kahkahaları ve ayak sesleri geliyordu, adımlar yaklaşırken rafe eliyle ağzımı kapatıp kendi nefesini tuttu.
Rafe, bana daha yakın oturdu, gözleri karanlıkta olsa parlıyordu.
"Biliyor musun..." dedi alçak bir sesle, sanki bir sırmış gibi. "Sen hep farklı oldun, Sofia. Hep bir şeyler gördüm sende... başkalarının göremediğini."
Yüreğimin hızla çarptığını hissetmiştim. Sıcak nefeslerimiz birbirine çarpıyordı
"Sen... sen benim için pogue, kook kavramını yok ettin." diye devam etti Rafe. "Ve işte bu yüzden... çekiliyorum sana."