İNKIRAZ

Doğdum, büyüdüm, geliştim ve bir savaşa katıldım; kanlarla yoğrulmuş, mermiler ve cesetlerle süslenmiş bir savaşa... Korkak biri değildim; ama bir inkırazın eşiğindeydim ve bu beni ürpertiyordu, çünkü ben: sonumun gelmesinden korkuyordum.

"Buradan çıkmak istiyorum," diye bağırdım son gücümle. Ya bu ev benim mezarım olacaktı, ya da ben bu evden çıkmayı başarabilecektim. Yoksa, sonum zaten belliydi, onlar tarafından kanım içilip, organlarım yenilerek ölecektim.

"Dışarısı senin için daha tehlikeli," diyen ses geldi kulağıma. Artık hiçbir şeyi bildiğimi hissetmediğim için bu kişinin kim olduğunu da unutmaya çalışıyordum. "Kabul etsen de, etmesende; bu evin içinde bile olsan, sen benim gözlerimin önünde her zamankinden daha güvendesin. Çünkü bendesin." Kalbim kasıldı.

Güvenli veya başka herhangi iyi bir şey değildi, şüphesiz ki, benim sonum bu evde gerçekleşecekti, ben tam bu konumda ölecektim...ama daha öncesinde çok kişiyi öldürecektim. Ve, bu adam her bir detayı keyif alarak izleyecekti. Ölümümü de, öldürüşümü de.