Bakıcı

Bana yanaşmak üzereyken, "Gitmelisin," dedim. "Hatta... ikimiz de gitmeliyiz." Bakışlarım yeniden merdivenlere yöneldikten sonra tekrar Rüzgar'a baktım ve kısık sesle bağırarak, "Görmedin mi?" diye sordum, "az önce yakalanabilirdik! Ya orada biri varsa? Ve bizi duyduysa?"

"Tamam o zaman..." bileğimden tutup beni merdiven arasındaki boşluğa doğru sürükledi, duvara yapıştırdı ve ellerimi havaya kaldırarak beni sıkıştırdı. Bakışları az öncekinden bile daha tutku doluydu ve daha ne kadar süre kendime engel olabileceğimi bilmiyordum. "O zaman biz de odana çıkarız, ne dersin?" dudaklarını kulağıma sürtünce başımı zevkle geriye attım. "Böylelikle kimse bizi görmek zorunda kalmaz..." kulağımın arkasına yumuşak bir öpücük kondurdu. "Sessiz olacağıma dair söz veriyorum."

"Kes şunu..." desem de ses tonum asla durmasını istiyor gibi çıkmıyordu. Davranışlarım ise... tamamen ona teslim olmuş durumdaydı.