Blauwe schaduw

Sommige gesprekken verdwijnen zodra het scherm donker wordt.
Andere blijven nog lang hangen. Hoewel de Laatste grens al is overschreden blijven de blauwe vinkjes hun schaduwen afwerpen.

Niet in woorden, maar in beelden. In halve gedachten die zich opnieuw vormen wanneer het stil wordt in huis. In herinneringen die zich anders gedragen dan gewone herinneringen: zachter, maar ook hardnekkiger.

Elena heeft gemerkt dat het vaak begint met iets kleins.
Een trilling van haar telefoon.
Een naam op een scherm.
Twee blauwe vinkjes die verschijnen en weer verdwijnen.

Daarna doet haar hoofd de rest.

Het vult de lege ruimte tussen berichten met stemmen, blikken, aanrakingen die nooit echt hebben plaatsgevonden - of misschien alleen één keer, lang genoeg om te blijven bestaan in haar geheugen.

Sinds vorige maand weet ze hoe gevaarlijk dat kan zijn.

Niet omdat er iets nieuws gebeurt.
Maar omdat de gedachte eraan zich steeds weer aandient, als een schaduw die net buiten het licht blijft.

En soms, wanneer haar telefoon weer zacht trilt, vraagt ze zich af of Simon diezelfde schaduw ook ziet.

Of dat hij hem misschien zelf heeft gestuurd.