Aşk, Kan Ve Gül

Sadece nefesinin kesilmesi, kalbinin durmasıyla mı ölür insan?

Hangi çocuk sorar bu soruyu kendine? Küçücük bir bedenin içinde hayatının en güzel yıllarını yaşacakken hangi ruh ister defalarca kez ölmeyi? Sayısını bilemem ancak ben öldüm. Bir daha hiç yaşamayacakmış gibi öldüm. Ama sonra bir çift yeşil gözdeki o derin ormanlar üfledi ciğerlerime nefesi. Bir ceset gibi buz tutmuş bedenimi ısıttı elleri. Ve yaşam filizlerini yavaş yavaş ekti yüreğime bir tebessümle dudakları.

Şiddetle başlayan her haz şiddetle mi sona erer gerçekten?
Ateş ve barut yan yana geldiğinde patlar da bu sadece onları mı yıkar yoksa herkese mi zarar verir?

Bilmiyordu lakin öğrenecekti zira o bir çift yeşil göz için, yıkamayacağı bir dünya yoktu artık. Ve zaten ölümden tekrar hayata dönmüşken bir kez daha o çirkin bataklığın içindeki mezarına gömmeyecekti kendini. Ne kendini ne de sevdiğini.