Araf'ta Oyun

Gözyaşıyla yazılmış, günahlarla mühürlenmiş bu piyeste başrol yoktu. Menfaat lehine işleyen bir düzen ve bu düzene kurban edilen insanlar vardı: Karanlık çökmüşken hayata gözlerini açanlar ve Güneş doğarken oyuna gözlerini açanlar.

Oyuncular belliydi: gerçeğe bir nefes kadar yakın bir yansıma kadar uzak olanlar, geçmişini arayanlar, gerçeğine toprağı kendi elleriyle atanlar ve birbirlerinin içinde ukde kalanlar.

"Firavunun Kızı. Çiz üstünü, ona bu oyunda yer yok. Artık Firavunun ta kendisi. Çizme üstünü, bu oyunun onsuz anlamı yok."