Haunted

Köprüdeki korkuluğa yaslanmış bana bakan Milo iç çekti. Kısaca bu pes etmesi demekti. Ayaklarımı korkuluğun dışına uzatmış sallıyordum. 'Demirlere fazla güveniyorsun.' Bana bakmadan sigarasını yakarken gülümsedim.

"Olsun belki enayi olmak hoşuma gidiyor." Gülümsedim.

'Hatırlat bir dahaki sefere sana az içireyim. Kafan yerinde değil.' Bana bakmaya devam etti ve ceketini omuzlarıma koydu.

"Az içtim.. bir kere!" Kaşlarımı çattım. O da biliyordu hafif bir içki içirdiğini.

'Yarım şişe bitirdin. Az mı sence?' Beni yargılayarak süzdü ve sigarasının dumanını havaya karıştırmak için üfledi. Bende onun omuzuna yaslandım "Babam bu halimi görse benden nefret eder mi?"

'Etmez. Sen sevimlisin çünkü.' Güldü ve sigarasını söndürüp beni iyice kendine çekti. Sonra saçlarımı okşadı. 'Bazen ismin gibi yıldızlara benziyorsun Estelle. Bazen yere çakılıyor bazense onlar gibi parlıyorsun.' Dudağıma bir öpücük kondurdu. 'Beni delirtiyorsun. Ama iyi yönde.'

Ona bakarken içkininde etkisiyle gözlerim doldu. "Gerçekten... seviyor musun beni?"

'Neden sevmeyim? Sen beni en dipteyken kurtardın. Işık oldun. Hatta güneşten bile daha parlak.' Bana baktı. 'Estelle gökyüzündeki yıldızlar senin yanında halt etmiş. Onlar herkes için parlıyor. Sen sadece benim için parla tamam mı?'

İnançla bana baktı ve dudaklarımızı birleştirdi. Eli yanağımda duruyordu öperken. Yavaş ve tereddütle. Sanki kırılacak bir antikayı tutar gibi.

Aklımdaki düşünceler silinmiş gibiydi sadece öpücüğe odaklanmıştım. Esen rüzgarda cabasıydı. Yavaşça dudaklarımdan ayrıldı ve alnını alnıma yasladı. 'Sen hasta olmadan eve gidelim hadi.'

Sırtına çıkmam için eğildi. Bende itiraz etmedim. Zaten uykum vardı. Sırtına çıktığımda elleri bacaklarımın altından tutuyordu. Benim ellerimde onun boynundaydı. Sırtında beni taşırken sessizdi. Kafamı onun omuzuna koydum.

Gx