NADİR

Önümdeki koltuğa geçip oturduğunda alaycı bakışları bendeydi. Artık nasıl biri olduğumu anlamış gibi bakıyordu.

Benim yaptığım gibi arkasına yaslandı ve baştan aşağı beni süzdü önce. Bakışları elimdeki şarap kadehine değerken derin bir nefes verdi. "Diğerleri senin için bir daha bulunamayacak biri olduğunu söylüyor," dedi yavaşça. Gözleriyle beni işaret etti sakince. "Nadir diyorlar sana." Az önce bana olan tutumlarını hatırlattıktan sonra devam etti. "İnsanlar nadir şeyleri değerli sanır."

Şimdi alayla ona bakma sırası bendeydi. "Eee?" diye umursamazca sorarken başımı hafif yana eğdim. Vereceği cevap bundan böyle ona nasıl bir gözle bakacağımı belirleyecekti.

Omuzlarını silkti yavaşça. Beni bana anlatırken onunla bundan sonra kuşkusuz bir düşman olacağımız aşikardı. Dudaklarından çıkan tek bir cümle bunu açıklamıştı. "Sen nadirsin, ama değerli olduğundan emin değilim."