My Blue

Kolacja w domu Grantów miała być kolejnym eleganckim wieczorem, jednym z tych, które Olivia pamiętała z dzieciństwa: długie rozmowy przy idealnie nakrytym stole, spokojne uśmiechy i uprzejme słowa, za którymi zawsze kryło się coś więcej. Dom pachniał świeżymi kwiatami i drogimi świecami, a światło kryształowego żyrandola odbijało się w kieliszkach z winem.

Olivia siedziała wyprostowana przy stole, z dłońmi złożonymi na kolanach. Biała sukienka, którą wybrała tego wieczoru, była prosta i elegancka - dokładnie taka, jaką powinna nosić córka ministra. Z pozoru wyglądała spokojnie, ale w środku czuła lekkie napięcie. Ojciec był dziś wyjątkowo poważny.

Po drugiej stronie stołu siedział Brian Holt.

Był wysoki, nawet kiedy siedział sprawiał wrażenie, jakby dominował nad przestrzenią wokół siebie. Ciemne włosy kontrastowały z chłodnym błękitem jego oczu. Mówił niewiele, lecz gdy już się odzywał, wszyscy słuchali.

Olivia zauważyła, że kilka razy spojrzał w jej stronę. Nie nachalnie. Raczej uważnie.

Rozmowa przy stole toczyła się o polityce, nadchodzących wyborach i przyszłości kraju. Dorośli mówili spokojnie, lecz w ich słowach było coś ciężkiego, jakby każde zdanie było częścią większego planu.

W pewnym momencie ojciec Olivii odstawił kieliszek na stół.

- Myślę, że możemy przejść do sedna - powiedział spokojnie.

W pomieszczeniu zapadła cisza.

Olivia uniosła wzrok, czując, że coś jest nie tak.

Ojciec spojrzał na nią tylko na chwilę, a potem przeniósł wzrok na rodzinę Holtów.

- Nasze rodziny mogą zrobić razem coś wielkiego. A najlepszym sposobem, by to przypieczętować... jest połączenie ich na zawsze.

Serce Olivii zabiło szybciej.

- Za dwa lata - kontynuował spokojnie - Olivia i Brian wezmą ślub.

Świat wokół niej nagle ucichł.

---
Udawana miłość. Prawdziwe uczucia.