Kalbimdeki Fırtına

Bir hayalete aşık, bir gerçeğe emanet..

Önünde diz çöken adam, bir gölge kadar sessiz ve bir uçurum kadar derindi. Adam, maskesini çıkarmamıştı ama maskenin oyuklarından sızan o kahverengi hareler, kadının ruhuna bir kor gibi düştü. Karşısındaki adamın gözlerinde kendi yansımasını gördü; dağılmış saçlarını, öfkeyle parlayan mavi gözlerini ve o çaresiz ama mağrur halini...

​Nefesi kesildi.

​Kalp atışları hızlandı.

Şakağındaki damar, zihninde yankılanan o çığlıkla beraber atmaya başladı. Fırat'ın azgın dalgalarının kıyıya vuruş sesini, dört yıl önceki o feryadı yeniden duydu.

​O bakışlar... O kadar tanıdıktı ki.

​Dünyanın tüm sesleri sustu. Her şey o kahverengi harelerin derinliğinde asılı kaldı.

İnkar etmek istedi, zihninin ona oynadığı bir oyun olduğunu düşünmeye çalıştı ama o bakışlardaki o kadim sızı, hiçbir oyunun taklit edemeyeceği kadar gerçekti.

Ve gözler kalbin aynasıydı.. Ama Fırat aldığını geri vermezdi.