KAYBOLAN GECE

Bu kitap, gerçek hayatta yaralarından kaçıp kitaplara sığınanlara ithafendir...

Bazı geceler vardır...
sabah olsa bile bitmez.

Benimki de öyle bir geceydi.

Herkes o gecenin bittiğini sandı.
Herkes her şeyin geride kaldığına inandı.

Ama yanıldılar.

Çünkü bazı geceler takvimde kalmaz.
İnsanın içinde kalır.

Ve ben...
o geceden hiç çıkamadım.

Hatırlamıyorum.

Ya da hatırlamak istemiyorum.

Hangisi daha kötü, emin değilim.

Bazen bir ses duyuyorum.

Çok uzaktan.
Çok eskiden.

Ama aynı zamanda... tam kulağımın dibinde.

"Yapma."

Tek bir kelime.

Ama içimde bir şeyleri yerinden oynatmaya yetiyor.

Kalbim hızlanıyor.
Nefesim daralıyor.
Ve sanki... bir şey olacakmış gibi hissediyorum.

Ama olmuyor.

Ya da olmuş bir şeyin yankısı bu.

Bilmiyorum.

Bilmek de istemiyorum.

Çünkü bazı şeyleri hatırlamak...
insanı iyileştirmez.

Paramparça eder.

İnsanlar bana bakınca ne görüyor bilmiyorum.

Sessiz biri mi?
Soğuk biri mi?
Yoksa sadece kendi halinde birini mi?

Fark etmez.

Çünkü gördükleri kişi ben değilim.

Ben... o gece kaldım.

Geriye kalan sadece bir kabuk.

Ve o kabuğun bir adı var artık.

Gece.