PERDELER KAPANIRKEN

Bazı insanlar karanlıktan korkar.
Ayaz ise karanlığın içinde büyüdü.

Küçük bir mahallede, eski bir evde ve hiç sönmeyen ışıkların altında geçen bir çocukluk...
Bir annenin sessizliği, bir babanın öfkesi ve bir çocuğun içinde büyüyen karanlık.

Ayaz'ın sığınabildiği tek yer vardı:
Mahallenin ortasındaki o eski çınar ağacı.

Yıllar boyunca kimseye söyleyemediği her şeyi bir deftere yazdı.
Acılarını, korkularını, suskunluklarını...

Sonra bir gün hayatına Cemre girdi.
Güneş gibi parlayan, karanlığını unutturacak kadar sıcak biri.

Ama bazı insanlar ışık değildir.
Bazıları sadece geçici bir aydınlıktır.

Cemre'nin gidişiyle Ayaz bir kez daha karanlığın içine gömülürken, fark etmediği bir şey vardı...
Onu en başından beri izleyen biri.

Sessizce seven, bekleyen, anlayan biri.

Çünkü bazen insan kilometrelerce yol gidip sevgisizlik bulur...
Oysa sevgi bir adım ötesindedir.

Bir mahalle, bir çınar ağacı, yarım kalmış aşklar ve saklanan bir hayat...

Ve bir gün indirilen perdeler.