Yasak Nabız

"Bu şehirde aşk, en ağır suçtu."

Hisslerin "biyolojik bir hata" olarak görüldüğü, kalbi normalden hızlı atanların "arıza" koduyla sistemden silindiği buz gibi bir dünya... Duyguların yasaklandığı bu rəngsiz düzende herkes birer robot gibi yaşamaya mahkumdu.

Ben Mira; sistemin kusursuz, sessiz ve itaatkar bir vatandaşı olmaya çalışırken, onunla tanıştım: Alaz.

Bilgeliğin ve mantığın bittiği yerde, o karanlık tünellerde ellerimiz birbirine uzandı. Bileklerimizdeki sensörler kıpkırmızı yanıp bize "ölüm" diye haykırırken, biz imkansızı seçtik. Dokunmanın yasak olduğu bir dünyada ruhlarımızı birbirine bağladık.

Şimdi sistem peşimizde, sensörler nabzımızı avlıyor. Kaçacak yerimiz yok ama teslim olmaya da niyetimiz yok. Çünkü bu kabus şehirde tek gerçek şey, bizim yasak nabzımız.

Soru şu: Nabzın seni ele vermeden ne kadar uzağa kaçabilirsin?