Uçurumdan Önce

>"Beni tehdit mi ediyorsunuz Joa bey?" Ufak bir kıkırdamayla önüme döndüm.

>Kumların üzerine düşen su damlaları...
>Ağlayan bir aile...
>Haklıydım.
>Çocuk ölmüştü.

>"Ben de mi öyle can vereceğim yoksa?"
>Gözlerinde gördüğüm şey beni durdurdu.
>Gülümsedi.
>O iğrenç, yarım ağız gülümsemesiyle.

>"Tehdit etmiyorum. Sadece hatırlatıyorum. Hayatın boktan bir şaka olduğunu. Bazen dalga seni yutar, bazen de sen dalgayı yutarsın. Ama sonuçta ikisi de aynı yere çıkar; dibe."

___

Hayat bazen acıyı öyle derinleştirir ki, yaralar görünmez olur.
Tenin en derin katmanlarına işler, ruhun en karanlık köşesine kazınır.
Ve o yaranın nasıl açıldığı değil, geride bıraktığı izdir asıl olan.

Balım, çocukluğunu karanlığın içinde geçirdi.
Sevgi nedir bilmeden, ağlamayı unutarak...
Kalbinin etrafına görünmez teller çekti.
Her adımı sessiz bir savaş, her nefesi geçmişin yüküydü.

Ölüm ise her şeyini bir anda kaybetti.
Ailesi, devletin ve çetelerin acımasız ellerinde yok oldu.
Güven, onun için artık sadece bir kelimeydi.

Onları bir araya getiren şey kan değildi.
Acıydı. Kayıptı. Geçmişti.

Ve bazı hatıralar, insanı yaşatmaz... Sadece hayatta bırakır.
Söylenmeyen sözler, tutulmayan eller, yarım kalan hikâyeler...
Hiçbir şey göründüğü gibi değil.

Ne beyaz bir gül, ne huzur veren bir yuva, ne de geçmişine gömülmüş bir kadın.

Balım kaçıyordu. Kendinden, '𝘖'ndan, geçmişten.
Ama bazı karanlıklar kaçtıkça büyür. Bazı insanlar asla geride kalmaz.

El Salvador'un cehenneminden dönen o çocuk
artık aynı kişi değildi.
Ve yanında taşıdığı tek şey...
Bir suçun bedeliydi.

>Aşk mıydı bu?
>Yoksa işlenen en büyük günah mı?