ARAMIZDAKİ YABANCI

Bazı sırlar kanla yazılır, bazıları ise yirmi yıllık bir sessizlikle...

Elif için hayat; döküntü bir mutfak masası, bayat ekmek kokusu ve teyzesinin bitmek bilmeyen soğuk sessizliğinden ibaretti. Ta ki kilitli bir çekmecede bulduğu o pembe bebek bilekliğine kadar. O an anladı: Kendine ait sandığı bu derme çatma hayat, aslında başkasının yasının üzerine inşa edilmiş devasa bir yalandı.

O, İstanbul'un en köklü ve en zengin ailelerinden biri olan Soyluların, yirmi yıl önce hastanede "kaybolan" gerçek kızıydı.

Elif, hakkı olanı almak için o devasa malikanenin kapısından girdiğinde karşısında sadece özlemini çektiği bir aile bulmadı. Onun yokluğunda odasına yerleşen, babasına "baba" diyen ve onun hayatını kusursuzca yaşayan bir ikameyle karşılaştı: Sera.

Sera, elindeki pırlantaları bırakmaya niyetli değildi.
Elif ise sokaklarda bilenmiş tırnaklarıyla geri adım atmayacaktı.

Kan bağı seni bir aileye ait mi kılar, yoksa sadece bir miras ortağı mı yapar?

"Bu eve ait olabilirsin Elif," diye fısıldadı Sera, kristal bir kadehi andıran soğuk sesiyle. "Ama unutma; pırlantalar pırıltı saçar, camlar ise sadece keser. Sen bu evde sadece kanatacağın elleri seçeceksin."

Yalanların içinde büyüyen bir kızın, gerçeklerin içinde kaybolma hikayesi...