Veda Yağmuru

Bazı ayrılıklar bir son değil bir korumadır. Zeynep, Arda'yı sevmekten değil, onu geçmişinden korumak için bıraktı. Babasının geçmişi, Arda'nın acısının tam ortasındaydı ve bu gerçeği öğrendiği gün içindeki her şey çöktü. Onu o kirlilikten korumak için hayatının tek güzel şeyini kendi elleriyle parçaladı.Arda ise gittiğini gördü, her şeyi duydu, ama hiçbir şeyi anlamadı. Anlamak istemedi. Öfkesini taşın altına, imzaların arkasına, İstanbul'un en yüksek katlarına gömdü. Şehirleri yıkıp yeniden inşa edecekti; belki böylece içindeki o enkaz da düzelirdi. Ama enkaz, beton altına gömülünce yok olmuyordu. Sadece derinleşiyordu.İkisi de aynı şehirlerde, aynı yalnızlıklarında, aynı acıyı taşıdı. İkisi de yıllarca yuttukları o ağırlığı bir gün bedenlerine ödedi; Aynı teşhis, aynı sessizlik, aynı son.