Bir Çift Mavi Göz

Parla baba sevgisi bilmezdi. Annesini ve ablasını gömdüğünde daha on beş yaşındaydı.Ne olduğunu tam anlayamamıştı, sadece abisinin elini daha sıkı tuttuğunu hatırlıyordu. O gün İstanbul'dan gittiler. Geri dönmemek üzere.

Yıllar sonra abisi geri döndü.

"Şirket bizim," demişti telefonda. Sesi sakindi ama Parla o sakinliğin altında bir şeylerin yanlış olduğunu hissetmişti. Babasından kalan şirketi devralmıştı ama babası hiçbir zaman "sadece bir iş adamı" olmamıştı. Bunu Parla biliyordu.

İstanbul'da kalmayı seçti. Okul bahaneydi. Asıl sebep, geçmişe yaklaşmaktan korkmasıydı.

Ta ki o güne kadar.

Kampüsün kalabalığında hızlı yürüyordu. Düşüncelerine gömülmüşken birine sertçe çarptı. Elindeki dosyalar yere saçıldı.

"Önüne baksana-" diye çıkıştı, ama cümlesi yarıda kaldı.

Çocuk da donup kalmıştı.

Gözleri... tanıdıktı.

Parla kaşlarını çattı. "Seni tanıyor muyum?"