SARMAŞIK

Kalbi sarmaşıklarla kaplı bir adam.

O sarmaşıklarda çiçek açan bir kadın.

Bir kurtuluş hikayesinin arasından doğan bir aşk, bu aşkın içindeki geçmişin izleri.

Geçmişin gölgesinde de açar mıydı begonvil sarmaşıkları?​

....

"Buradayım." dedi Viran elini Hande'nin elinin üstüne koyarak.

"Buradayım güzelim tamam mı? Hastaneye gidiyoruz şimdi. Hiçbir şey olmayacak." dedi Viran Hande'yi sakinleştirmeye çalışarak. Çünkü çok korktuğunu görebiliyordu.

Önce hızlı nefesleri sakinleşti Hande'nin sonra daha çok sokuldu Viran'a. Sanki güvende olduğunu bilerek gevşedi bedeni. Yavaşça kapandı gözleri. Sanki acıları bitmiş huzurlu bir uykuya dalıyordu Viran'ın kucağında. Dudaklarından ise zorda olsa son birkaç kelime döküldü.

"Babası onu... çok severmiş..."

"Hande." diye bağırdı Viran korkuyla. Kucağında bilince kapanan kıza bakarak.

"Hayır hayır Hande aç gözünü." diye seslendi tekrar kucağındaki bedene.

Viran, bağırdı.

Kerem, daha çok bastı gaza.

Hazan, ağladı.

Hande ise küçük bir kız çocuğu gibi ninni söylemeye devam etti içinden.