YARIM KALAN CÜMLELER

Bir gün Alya, okulun kimsenin uğramadığı o tozlu kütüphanesinde, rafların arasında parlayan pembe kadife kaplı gizemli bir kitap bulur. Kitabın kapağında, sanki bir kalbin kilidini açacakmış gibi duran altın sarısı bir anahtar deseni vardır. Sayfaları merakla çevirdiğinde, 42. sayfada kurşun kalemle yazılmış, ruhuna dokunan o yaralı cümleye rastlar:
"Dışarıdaki kalabalık sesimi duyuyor ama içimdeki sessizliği kimse fark etmiyor. Kapısı kilitli, anahtarı kaybolmuş boş bir oda gibiyim."
Alya, bu kimsesiz satırlara dayanamayıp kendi kalemiyle altına bir cevap bırakır ve böylece sayfalar arasında, pembe bulutların üzerinde yürümek kadar naif ama bir o kadar da gizemli bir bağ kurulur. O, kağıt üzerindeki bu hassas ruhlu yabancıya her geçen gün daha çok bağlanırken;
Alya, elindeki o hayali anahtarla kalbindeki kapıları açan bu kişinin aslında en büyük düşmanı olduğunu bilmeden, her satırda iz sürerek bu kişinin kim olduğunu bulmaya çalışır...