His Matemi

Acıyla yerden doğrulmaya çalıştım. Dizlerimi kendime çekmeye denedim fakat kılımı kımıldatacak dermanım yoktu. O kadar çok dayak yemiş o kadar çok kanatılmıştım ki tek bir kelime daha edemiyorum. O soğuk beton tenime değdikçe sanki ölüyordum. Yere kan tükürdüm. Zar zor aralanan dudaklarımdan fısıltı şeklinde kelimeler döküldü.

"Dur artık!"

Yakamdan sanki bir çöpmüşüm gibi kaldırdı beni. O an, o kısa anda gözlerim açıldı. Onun ölüm kokan nefesimi ensemde hissederken yüzünü yüzüme yaklaştırdı.

"Ne durması His? Ne durmasından bahsediyorsun, cezan daha yeni başlıyor!"

O gün sesimi kaybettiğim, uğruna bir çocukluk harcadığım son gün oldu. Ben o gün düştüm ve bir daha kalkamadım.

İLK BÖLÜMDEN ALINTI!

Bu kitap kimsesiz çocuklara ve yaşarken kimsesiz kalanlar adına yazılmıştır!