we can't be friends / isfad

yarı texting

"Son bulmak zorunda Fadime. Ne ben ne abim kıyabilir sana, senden gelecek olana." Senden gelecek derken ilerde sahip olucağı çocuklardan, aileden bahsediyordu İso. Değil Fadime'e zarar vermek onu üzücek en ufak şeye karşı dururlardı Furtuna kardeşler.

Alnı alnına yaslı arkadaşından biraz uzaklaşıp yüzünü inceledi Fadime. İso Furtunayla dostlukları ta ilkokula dayanırdı. Başı beladayken düşman kızı dememiş Koçari dememiş yardımına koşmuştu İso. Bunun karşılığında da Fadime. Onlar "sen bana yardım ettin ben de sana edicem" döngüsü içinde neredeyse bir ömürlerini beraber geçirmiş, birbirlerinin en yakın arkadaşları olmuşlardı.

Fadime, annesini babasını çok küçük yaşta kaybedince üstüne bir de abisi olmadan 2 sene geçirince anlamıştı düşmanlığın ne kadar kötü bir şey olduğunu. Daha o yaşında bunun böyle gitmeyeceğinin farkındaydı o büyüklerinin aksine. Ona göre durması lazımdı bu kanın, bu savaşın. Bir yerde durması lazımdı.

'Ama nerede?' diye düşündü İso'nun mavi gözlerine bakarken.

"Belki de tam burada bitebilir bu kan..." Kendi kendine konuşur gibiydi ama sesi İso'a ulaşmıştı.

"Anlamadım?" İso ona anlamsız gözlerle bakarken Fadime kanlı ellerini tutan ellere çevirdi başını. Düşünmedi sonrasını. Tuttu ona tutunan elleri.

"Fadime, iyi misin? Gel elini yüzünü yıkıyalım." Ellerini sıkı sıkı tutan kızı kendisiyle beraber ayağa kaldırmıştı, bir adım atmıştı ki gelmeyen Fadimeyle durmak zorunda kalmıştı.

"İso, bence biz bu kanı durdurabiliriz." Dudağını dişledi sonrada devam etti sözüne.

"Senle ben. Biz bu kanı bitiririz."

"Bitiririz tabi Fadime. Ne senin ne de benim çocuklarımız bizim yaşadıklarımızı yaşamıcak, sana söz veriyorum." Kafasını olumlu anlamda salladı Fadime.

"Yaşamıcaklar, yaşatmıcaz. Cünkü..." Kafasında bir kaç bir şey tarttı Fadime. Yıllardır en